Olimpik Ruh

“Olimpik ruh” denen şeyin vazgeçilmezleri vardı. Vazgeçildi. Durum ortada.

Hikâye, sporculara ödül olarak yabani zeytin dalından taçların takıldığı, başarının büyük şairlerin şiirleriyle ödüllendirildiği, o şiirlerin o ruhlara çok iyi geldiği zamanların oyunları üzerine çok düşünen bir adamla başlar.

Modern olimpiyatların babası Pierre de Coubertin’den söz ediyorum.

Coubertin, üzerine uzun uzun düşündüğü Antik Olimpiyatları yeniden canlandırmak için yola çıkar. Yol haritasının başına “amatör ruh” ve “barış” isteğini yazar. Ülkeler arasındaki düşmanlığın sportif rekabetle azaltılabileceğine inanır. Dünya uluslarının barış ve sükûnetle katıldığı yarışmalar hayal eder.

Hayali 1896’da Atina’da hayat bulur.

ALTIN, GÜMÜŞ, BRONZ !

“Daha Hızlı, Daha Yüksek, Daha Güçlü” düşüncesi, olimpiyat oyunlarının sloganı olarak kabul edilir. Ama bu slogan asla mutlak başarıyı övmez. Sporcunun elinden gelenin en iyisini yapmasına vurgu yapar. O yüzden de profesyonellik tamamen dışlanır.

Spor ve sporcuyla para ilişkisi kurmak kesinlikle yasaktır. Formalarda herhangi bir markanın taşınmasına bile izin verilmez. Tek maddi öğe madalyalardır. Bunun dışında herhangi bir ödül sporcuyla ilişkilendirilemez. Olimpik ruha zarar verdiği öngörülür.

1980’lerden başlayarak olimpik ruh; para, marka, sponsorluk gibi kavramlar tarafından kuşatılır. Olimpiyatlar, olimpizm felsefesinden fersah fersah uzağa düşer. Halkların yoksulluğa mahkûm edildiği dev organizasyonların, doping skandallarının, korkunç rekabetin, gözü dönmüş hırsın altında spordan para kazanma fikri yatar.

AMATÖR RUHU ASLA !

Ama herkes vazgeçse onun ruhu vazgeçmez. Bizim de sessiz kalmamıza izin vermez.

Coubertin, başkanlığını yaptığı Uluslararası Olimpiyat Komitesi’nden 1925 yılında istifa eder. Mesleğine, pedagojiye döner. Ölümüne kadar maddi sıkıntı içinde yaşar. Amatör ruhtan profesyonelliğe hiç geçmez. Kendisine sunulan tüm para tekliflerini reddeder.

Coubertin’in vasiyeti üzerine, bedeni Lozan’a, kalbi vasiyeti üzerine olimpiyat ateşinin ilk yandığı yere, Olimpia’ya gömülür.

Elif Çongur’un yazısından…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s